Helden

01 okt 2018
333 keer
Helden
De afgelopen week was Defensie weer veel in het nieuws. Helaas niet altijd in positieve zin. Dit kan ook niet anders, want we hebben nog een lange weg te gaan voordat onze organisatie weer op orde is. Opvallend was de verontwaardiging in het ‘Haagse’ over het nieuws dat er voor onze militairen geen warme onderkleding op de plank ligt. Dit is nog beleid dat voortvloeit uit de periode van financiële schaarste. Het beleid was toen ‘geen voorraden op de plank’, ook wel het ‘just in time, just enough’-principe. Daarmee had de Kamer destijds overigens geen problemen, zolang de bezuinigingen maar werden behaald. In vredestijd leidt het’ just in time, just enough’-principe niet alleen tot ‘pang pang’ maar ook tot het niet goed te praten kou lijden tijdens oefeningen. Veelal betekent het ‘just in time’ namelijk ‘just too late’, omdat uitrusting op het moment dat het nodig niet voorradig blijkt te zijn. Dit gebeurt zeker in tijden van spanning wanneer iedereen ineens deze voorwerpen of spullen nodig heeft. Het is in onze ‘business’ misschien dan wel de domste maatregel die je kunt verzinnen.

Defensie heeft het niet op tijd aanwezig zijn van de warme onderkleding met haar ‘can do’-mentaliteit opgelost. Op zichzelf is het een ‘stel de mens centraal’-oplossing: de militair mag zelf beslissen wat hij/zij het prettigst vindt dragen. Niet onbelangrijk als je lang in het veld moet zijn. Deze ‘can do’-oplossing kan en mag alleen maar worden toegepast als de keuze uit de onderkleding voldoet aan de eisen die aan militaire onderkleding zijn gesteld. Ik ga er vanuit dat dit vanuit de Landmacht goed wordt begeleid en dat de militairen niet op eigen houtje iets gaan kopen. Opvallend was overigens wel dat de Landmacht geen navraag heeft gedaan bij het Korps Mariniers. Deze hedendaagse helden trainen en oefenen al sinds jaar en dag onder arctische omstandigheden.

Onze zeehelden liggen vandaag de dag ‘onder vuur’. Niet vanuit de landen die zij in het verleden hebben bestreden maar vanuit ons eigen land. In Trouw stond afgelopen week : “Traditioneel noemt de marine veel van zijn schepen naar historische zeehelden. Maar dat kan best eens lastig worden in tijden van wegblokkades om Zwarte Piet en relletjes over de buste van Johan Willem Maurits in het gelijknamige Haagse museum”. Nu vraag ik me wel eens af: liggen onze historische zeehelden daadwerkelijk onder vuur? Misschien dat u het wel eens heeft meegemaakt maar in de afgelopen dertig jaar als marineofficier ben ik in mijn kennissenkring nog nooit aangesproken op het ‘wangedrag’ van onze zeehelden 4 eeuwen geleden. Laat staan dat onze schepen niet naar hen vernoemd mogen worden. Misschien kan men vele eeuwen later kanttekeningen plaatsen bij de wijze waarop zij hun opdrachten succesvol hebben uitgevoerd maar dat is makkelijk praten. Onze zeehelden zijn helden. Ze hebben hun leven gewaagd of hun leven gegeven voor ons vaderland. Zoals Koos den Hartog tweet: “Onomstreden namen? Ieder mens maakt fouten, zo ook onze helden die Nederland in vroeger tijden gebracht hebben zoals we nu zijn. Aan ons om deze geschiedenissen te blijven uitdragen. Gewoon onze zeehelden blijven benoemen op schepen. Onlosmakelijk verbonden met Kon. Marin”.

En zo is het maar net. Eén ding weet ik zeker: helden zijn zeldzaam vandaag de dag. Als er over een eeuw wordt teruggekeken op de manier waarop onze generatie de problemen van vandaag de dag heeft aangepakt dan denk ik niet dat er veel ‘heldenstandbeelden’ zullen worden opgericht door onze achter-, achter-, achterkleinkinderen. En dat zij het dus waarschijnlijk ook met onze zeehelden moeten blijven doen.

Reageren op deze weblog>>

KVMO  |  Wassenaarseweg 2, 2596 CH Den Haag  |  070 - 383 95 04